De Lean spies

“Wat wil je trakteren voor je verjaardag?” vroeg ik mijn zoon van 10 jaar. “Fruitspiesen met knakworst” zei hij beslist. “Met wat erop?”, vroeg ik door. “Nectarine, meloen, aardbei, knakworst en kaas” antwoordde hij “want ik vind kaas lekker.” Pfff, gelukkig dat ik dat nog even vroeg, want die kaas had ik nooit bedacht (specificeer de toegevoegde waarde van het eindproduct voor de klant: check).

Naar de supermarkt, mét lijstje (lean principe plan: check). Zelfs uitgerekend hoeveel eenheden ik van elk ingrediënt moest hebben. Bij de knakworstjes was dat nog even een ding. Op de blikken met kleine knakworsten staat het aantal niet en ik wil natuurlijk niet verspillen.
In de supermarkt bleek dat de nectarines out of season zijn, maar wel waren de druiven in de actie. Oké, dan een druifje erbij. Staat ook mooi in de kleurcompositie.

Met mijn gekochte boodschappen trok ik me terug in de keuken. Onderweg had ik al bedacht hoe ik het aan ging pakken. Tenslotte heb ik een lean training gedaan, dus dit was een mooie manier om de lean principes in de praktijk te brengen. Ik moest denken aan de vergelijking met een chirurg die tijdens de training werd gemaakt. De chirurg hoeft alleen zijn hand uit te steken, vraagt en kan er blind op vertrouwen dat hij krijgt aangereikt wat hij wil. Aan de goede zijde ook. Daar liggen de gereedschappen en instrumenten ook al klaar, in een vaste volgorde.

Dus: even nadenken wat ik allemaal moet doen (lean principe definieer alle activiteiten: check) Eerst maar alles leeg om me heen (lean principe streven naar perfectie (perfecte werkomgeving): check). Dan snijden en bakjes maken per ingrediënt. Spiesen aan de rechterhand, want die pak ik steeds het eerst. Daarna van links naar rechts de ingrediënten. Druif, kaas, aardbei, meloen, en knakworst (alle activiteiten die waarde toevoegen achter elkaar plaatsen: check).

In een straf tempo rammel ik de spiesen eruit, me bedenkend dat dat toch een heel ding is die kinderverjaardagtraktaties. Ik ga er nog één verzinnen en dan zijn er 24 jaren trakteren voorbij!

Uiterst tevreden keek ik naar mijn resultaat. 40 prachtige spiesjes in een komkommer geprikt en voilà: een prachtige traktatie.
‘s Morgens haalde ik nog steeds erg tevreden de traktatie uit de ijskast en keek mijn zoon verwachtingsvol aan. Hij keek helemaal niet zo blij. “Ik wou nectarine” zei hij “en het hoefde ook niet in een komkommer”.

Tja… en dan blijkt dat ik het belangrijkste lean principe vergeten ben: zet de klant aan het stuur. Ik heb inderdaad niet gevraagd of de nectarine ook weg mocht en die komkommer heb ik ook zelf bedacht. Gelukkig: nog één herkansing voordat de laatste van de basisschool is…

Iris Hendrickx