Goed, ik geef het toe, het woord sexy was om je te triggeren. Maar ook met een reden; twee weken geleden bezocht ik een discussiebijeenkomst in Food en hier werd de stelling besproken dat je veel moeite moet doen om medewerkers binnen de Food te inspireren en te motiveren. In een later stadium te publiseren onderzoek kwamen conclusies naar voren die mij op zijn zachtst gezegd ook triggerden. Zo zou 70% van de medewerkers zich na een baanwissel buiten de sector bewegen en bewegen zich dan zo’n 30 kilometer van hun woonplaats. En vanaf 45+ wordt het zwaarder om je in je loopbaan te bewegen.
Oké, bij dat laatste heb ik best beeld bij, maar buiten de sector? In gedachten ga ik mijn linked in contacten na, toch denk ik voor 80% food en industrie. Maar die zie ik dat niet doen; eenmaal besmet met het ‘maak’-virus bewegen ze vast, vooral veel tussen werk en thuis, boven de 30 kilometer vaak, boven de 50 ook en boven de 75 ook. Nu zou zo’n uitstroom uit de sector me ook meteen benauwen, want waar gaat al die kennis, ervaring en enthousiasme dan naar toe? Ik ken een slachterij waar ze peentjes zweten als de vaste hand ziek is…laat staan als ie met vakantie wilt. Ook een industrieel bedrijf doet dat, maar dan vooral omdat alleen Piet weet hoe je met de machine moet omgaan als boutje x vastloopt. Of een bakkerij die dan meteen omhoog zit met zijn procedés. En toch, als die conclusies dan kloppen, zijn het dan vooral de jonger dan 45-ers die gaan? En hoe borgen we die kennis dan? Danwel, hoe gaan we om met die medewerkers die beslist vergrijzen en nog wel tot 67 door mogen en die zich kennelijk nog maar op 30 vierkante kilometer verplaatsen.
Allemaal van die vragen die door me heen gingen terwijl ik luisterde en naar allerlei grafieken staarde. Moeten we daar nu wat mee, of is het onzin, of bedoeld als trigger…?
