Ze hebben iets mysterieus, die psychologen. Ze kijken dwars door je heen, weten wat je denkt, zoeken overal wat achter…. De eerste twee stellingen: zeker niet! De derde stelling, vooruit, daar zit misschien wel wat in. Wat is dat toch, dat mensen altijd denken dat je als psycholoog gedachten kunt lezen? Toen ik nog studeerde was dat altijd al het standaard antwoord als ik vertelde dat ik psychologie studeerde: “Oh, dan weet je zeker wat ik denk?” (Nou volgens mij niet zo veel bijzonders..). Maar nee, dat kan ik dus niet. Of ook zo’n fijne: “Dan moet ik maar oppassen met wat ik vertel…”. Hoezo? Ik ben nu toch niet aan het werk? Je gaat er toch ook niet vanuit dat een bevriende vuilnisman, je afval aan het einde van de avond achter in zijn auto gooit?
Toegegeven, als psycholoog leer je op een bepaalde manier naar mensen kijken, maar dat wil niet zeggen dat je dat ook altijd doet. In interviews is het trouwens soms wel handig dat mensen bepaalde zaken opbiechten, “omdat je er anders als psycholoog toch wel achter zou komen”. Daarmee krijg je vaak ineens een veel scherper beeld van de situatie. In andere gevallen is dat overigens weer totaal onwenselijk. Zo zat ik ooit met een assessmentkandidaat in een interview, dat ineens zonder aanleiding behoorlijk persoonlijk werd. Uit een soort automatisme vroeg ik er nog op door ook, waardoor ik in geuren en kleuren zijn (nogal genante) medische aandoening te horen kreeg. Tja, en zie daar dan (beleefd als ik ben) maar weer eens uit te komen. Natuurlijk is het zo dat het niet handig is om belangrijke werkgerelateerde zaken achter te houden, de kans is wel aannemelijk dat we daar op één of andere manier wel achter komen. Maar mocht u bij ons op assessment komen, wees dan niet bang dat we direct uw diepste geheimen en gevoelens bloot leggen. Tenzij u er zelf over begint natuurlijk, dan gaan we ook tot op de bodem (met alle gevolgen van dien…).
